(H)İÇLENMELER

Sokaklardan Toplanan Sözcüklerdir

2012-01-26T00:22:00.000+02:00

Bazı sokaklarda yalnızca karşılaşma umudu yürütür insanı. Kulağında çalan şarkının önemi kalmamıştır mesela. Yüreğinin sesi bastırır tüm sesleri... Bazı sokaklarda yalnızca yüreğiyle yürür insan... Karşılaşma umuduyla yürünen sokaklar şimdiki zamanda yaşamaz asla. Ya geçmişten anılar dizilmiştir iki yandaki apartman merdivenlerine çekirdek çitleyerek, yahut belirsiz bir zamana taşınır insanın

"Sen Bizim Denizimizsin İsmail Abi!"

2012-01-24T00:24:00.001+02:00

Ah be İsmail Abi, Ben galiba hayatta hiçbir şeyin senin kadar gerçek olmasını istemedim. Hadi gerçek olmanı geçtim, keşke benim de senin gibi bir hayalim olabilseydi be abi! Senin kadar doğru hayallerim olabilseydi. Senin hayalini kurmayı bile beceremeyişim geliyor aklıma. Üzülüyorum. Biliyorum, şimdi gerçek olsan, üzülmeyeyim diye kendini yok etmek istersin sihirbazlık numaralarıyla. Öyle bir

Yüreğimin Vazosuna Koyduğum Çiçeklerdir

2012-01-22T18:03:00.002+02:00

Nazar değmesin diye güzellikleri kendimize saklamamız gerektiği düşünülür. Öyledir belki de. Ama ne bileyim, dayanamıyorum ki ben. Ben güzellik görülsün istiyorum. Mutluluk görülsün. Ne bileyim, saklandıkça değer mi kazanacak? Güzelliğin dereceleri var mıdır? Değeri azalıp çoğalabilir mi? Güzellik yahut mutluluk, varın hangisini isterseniz seçin, ben aynı anlamda kullanıyorum ikisini de ama

İsmail Abi Olmak yahut Bir İsmail Abi Bulmak

2012-01-17T22:52:00.004+02:00

İsmail Abi'yi ne zaman görsem hep benzer şeyler düşünüyorum. Umutlanıyorum mesela, "Evet ya," diyorum. "Güzel insanlar da var." Hayal de olsa varlar. Neticede hayaller, bir tür gebeliktir. Sadece çoğu zaman o hayale ilk gebe kalan yürek/zihinden bir başkası yapar doğumu. Belki asırlar sonra. Aktarılabilen gebeliklerdir hayaller... İsmail Abi, öyle güzel bir hayal ki doğunca neye benzeyeceğini

Bölük Pörçük

2012-01-14T15:49:00.002+02:00

Birbirine çok yakışan renkler vardır. Bulut grisine çay kırmızısı gider mesela. Hani ikisi de birbirinden bağımsız olarak ne giyseler yakışır da, bir araya gelişleri dünyayı değiştiriyor sanki... Sanki bir masal aleminin zamansızlığına çekiyor insanı gözlerinden tutup... Hüzün, insanın gözlerinden yüreğini çıkarmayı ne iyi biliyor... Bazı günlere çok yakışan müzikler vardır mesela. Hani ne

Sedef'si Bir Hüzne Islıkla Yazılanlardır

2012-01-10T02:31:00.000+02:00

Ah be Sedef'im... Kalk gel, sana bir çay dökeyim. Çay dökmek, öyle çay ikram etmek, çay ısmarlamak, çay koymak gibi bir şey değildir. Çay dökmek, iç dökmektir biraz. Çay dökmek, biraz ilaç gibidir... Hani taş düşürmek için içilen ilaçlar gibi, yürekten dert dökmek için içilir dökülen çaylar. Sahi, gelsene... "Sen şanslısın yine," gibi klasikleşmiş cümleler kurmak istemem. Ama içten içe

Bir Tuhaf Yeni Yıl Yazısı Denemesi

2011-12-31T15:44:00.001+02:00

Ben pek yılbaşı, yeni yıl, yeni başlangıçlar insanı değilimdir. Yeni bir yıl geldiği için beklentilere girmek, yeni yılda yapacaklarımı planlamak, olaylar olaylar... Yazması bile çok sıkıcı benim için. Mümkünse buraları hızlı geçelim mi? Her sene bu dönemler orada burada insanların yeni gelen yıldan istedikleri şeyleri sıralayışını izler dururum. Nedense benim yeni yıldan bir şeyler isteme

Kırıkların Arasından Topladığım Harflerdir

2011-12-26T07:18:00.001+02:00

Bazen kendimi dört tarafı alınganlarla çevrili bir ada gibi hissediyorum. Windows'un mayın tarlasında daha çok antrenman yapmış olsaydım keşke. O kadar benziyor ki bazen o insanlarla yaşamak o oyuna. Oysa alınganlık basbayağı hırsızlıktır. İnsanın gün boyu gıdım gıdım biriktirdiği neşeyi bir saniyede söküp alır içinden. Alınganlık, basbayağı caniliktir, o söküp aldığı neşeyi türlü işkencelerle

Martılara Rağmen Sustuklarımdır

2011-12-21T06:38:00.000+02:00

Yağmur yağıyordu. Pencereyi açtım. Ezan sesi doldurdu kulaklarımı. Yukarıda, çok yukarıda bembeyaz martılar süzülüyordu. (Nedense martılar uçuyormuş gibi gelmez bana. Süzülür onlar yalnızca.) Bir adam yağmurun altında koşarak geçti sokaktan. Galiba camiye gidiyordu. Öyle müsaitti ki ortam, pencere önlerinde hırkasını sıkıştırarak ellerini kavuşturangillerden değil de elini cebine sokangillerden

Hayallerinden Öperdim Seni

2011-12-20T03:42:00.001+02:00

Ben hep hayallerinden öperdim seni. Nasıl da güzel ıhlamur kokardı. Nasıl da benzerdi yağmur değmiş toprağa. Bir akşamüzeri hani. Baharlardan birinde... Hayallerinden öperdim seni. Adamı gözünden tanımakla övünürdü herkes. Ya da avunurdu, hayallerini tanıyamamaktan müzdarip. Ben ilk hayallerinden tanıdım seni. Hayallerinden başladım sevmeye. İnsan muhakkak kendini katarmış hayallerine. Güzel

İçimin Tozları ve Karalanmayan Sözcükler

2011-12-16T18:15:00.001+02:00

Kuşlar kanat çırpıyor içime doğru, kesik ellere üfleyen anneler gibi. Kuşlar kanat çırpıyor içime doğru. Ferahlamak için sızıları feda etmenin de bir hüznü vardır. Şarkılar hep dikenlidir mesela. Sonra sessizliği bölüyor içim. Sessizlik bölünebilir bir sayı değildir halbuki. İçim, öldürüyor sessizliği. Binlerce parçaya ayırıyor sonra cesedini. Gözlerim, yardım ve yataklıktan hapsedildi gözlük

Hayat Matematiktir [Öykü]

2011-12-15T02:29:00.000+02:00

Yedi sene kadar evvelinde, belki de sekiz, böyle bir şeyler karalamıştım. Üzerinde çalışılacaklar dosyasında bekliyor epeydir. Lakin geçen günkü Leyla ile Mecnun bölümünde birkaç defa "matematik hayattır" türü sözler duyunca, aklıma düştü, madem son zamanlarda nostalji yapıyoruz ara sıra, koyalım bunu da dedim. Halen içinde bulunduğum acemiliğimin ilk mertebesi sayılabilecek dönemlere ait

İsmail Abi'ye Mektubumdur

2011-12-11T21:56:00.001+02:00

Senin kapını çalan biri var mı İsmail Abi? Biliyorum, denizin var senin, gökyüzün var, arkadaşların var. Senden vazgeçemeyen dostların, her derdine koştuğun kardeşlerin var. Eksik olmasınlar, bende de var hepsi. Ama insanın kapısının çalması başka bir şey be İsmail Abi. Beklenmedik bir anda bir dostun sana gelmesi... "Bir çay koysana," demesi... Ya da "Bunaldım, çıktım geldim işte." Ruhunun

Adı Koyulamayan Duygusallık

2011-12-11T02:19:00.001+02:00

Bir zaman Yağmur Zamanı diye bir dizi izlemiştim. Aslında izlemiyordum başlarda. Bir iki defa müziklerine denk gelmiştim, hoşuma gitmişti. O müzikleri bulmak için internette dolaşırken bir foruma denk geldim. Ve böyle başladı bu hikâye. Birkaç yoruma denk gelmişlik, eğlenmişlik, sorular, cevaplar derken diziyi de izlemeye başladım. Çok uzun bir hikâye bu ya, sadedine geleyim: O Yağmur Zamanı'nda

Ellerim Topallıyor

2011-12-09T00:40:00.001+02:00

Ellerim topallıyor cümlelerin üstünde. Ağır aksak, savrula savrula... Ellerim topallıyor. Bitiremediğim cümleler rüyalarımda arkamdan kovalıyor beni. Kırık bir topuk misali geride kalan tebessümlerin yüzünden hep. Meğer ne kadar da inceymiş. Halbuki ben hiç topuklu ayakkabı giymedim. Ellerimde tebessümünü taşıyabileceğimi sanmam bundan belki. Yine de keşke yüreğime saplanıp kalmasaydı bir

Keman, Yalnızca Hüzündür Bazı Sözlüklerde

2011-12-07T14:50:00.001+02:00

Bir ablam olsa, onu çok özlerdim bugün. Belki çok yağmur paylaşmış olurduk. Pencere önlerinde Arap kızı olmuşluğumuzu hatırlardım. Bir nefes de onun için çekerdim sigaramdan... Bir ablam olsa, gözlerimdeki hüznün üzerine neşe örtmezdim onu yüreğime misafir ettiğimde. Belki birlikte çok keman dinlemiş olurduk. Onunla gözümüzden kendini atmaya çalışan intiharperver gözyaşlarının ardından

Ben Ne Zaman Ölsem [öykü]

2011-12-02T03:58:00.001+02:00

Ben ne zaman ölsem, aklıma sen geliyorsun. Bir insan kaç kere ölür deme. O kadar çok öldüm ki ben! Ve o kadar çok andım ki seni. İlk ölümümde çok yüksek bir yerden düşmüştüm mesela: Gözlerinden. Herkes “Gözü yüksekte,” diyordu senin için. Öyleymiş. Düşünce anladım. Hâlbuki bana sorsalar, engin bir denizin derinliklerini keşfederek ölmek isterdim. Ruhunun derinliklerinde çırpınmak…

Vedaların Dahili Hüznü

2011-11-30T04:08:00.001+02:00

Sırf bu evde yazdığım bir yazım daha olsun istedim. Aklımda tek bir harf bile yok. Kalbimde belli belirsiz bir veda hüznü. O hüzün öyle nasıl derler hani, orada olması gerektiği için. İş icabı. Vedalar hep bir miktar hüzün taşımalı ne de olsa. Ki bu evden ayrılırken en çok hüznüme mekan olmuşluğuna duyduğum saygıya adayacağım o vedaların dahili hüznünü. Vedaların dahili hüznü... Bir telefonun

Sentez [Öykü]

2011-11-23T02:42:00.001+02:00

Hiç konuşmadan önüme bir fincan kahve bıraktı. Sütlü ve tek şekerli... Bütün alışkanlıklarımı bir defada öğrenmiş ve hiç unutmamıştı zaten. Kahveyi bıraktıktan sonra yavaş yavaş yürüyerek balkona çıktı. Tam bir saattir hiçbir şey anlamadan baktığım kağıtları masaya bırakıp sessizce onu izlemeye başladım. Balkondan hüzünlü şehre bakışı sakinleştiriyordu beni. Hayır, kendimi kandırıyordum.

Yalnızlık Bir Şeysi (Senfoni, konçerto yahut ne dilerseniz)

2011-11-18T20:39:00.001+02:00

Yalnızlığımı yanıma almadan çıktığım yolculuklarda çok sıkılıyorum. Yalnızlığım, biraz yağmurluk gibi. İhtiyaç halinde sığınıyorum. Yalnızlığım şemsiye gibi ya da. Yağmur yağmadığı günlerde hep onu boşa taşımış olmaktan şikayet ediyorum. Yalnızlıktan şikayet eden sözcükler gözümden zihnime akarken "Belki de," diyorum, "benim canımı bu kadar yakmasın diye içgüdüsel olarak geliştirdiğim bir

[İlgi Çekecek Bir Başlık Bulunacak]

2011-11-17T01:53:00.001+02:00

Geçen gece, amcamın evinde çalışmayı biraz olsun başardığım için kendimi ödüllendireyim dedim ve hemen solumda kalan kitaplıktan epeyce eski görünen bir kitabı çekip aldım. İlk dikkatimi çeken üzerindeki İl Halk Kütüphanesi damgasıydı. Kendi kendime gülerek ertesi sabah amcama takılmayı planladım. İlk sayfaya göz gezdirirken bir "g" harfinin kurşun kalemle yuvarlak içine alınmış olduğunu

Merak Ettiğim İnsanlar

2011-11-05T02:18:00.002+02:00

Hayatımdan gelip geçen insanlar var. Öyle hayatımı değiştirmiş, büyük olaylara sebep olmuş insanlar değil. Ama hep aklımın bir köşesindeler ve ön plana çıktıkları her an yüzümde bir tebessüm beliriyor. Ben galiba insanların hayatlarını değiştiren biri olmaktan ziyade o tatlı tebessümle anılan insanlardan olmak istiyorum. Çünkü her daim hazır tatlı bir tebessüm aslında bir değişim sürekliliğidir.

Kendi Yüreğinden Düşmek Bir Uykuda

2011-11-03T03:29:00.000+02:00

Herkese “canın sağ olsun” demekten gelen ölümler vardır mesela. Ağır ağır yarılan yüreğin uçurumuna savruluverir insan. Kendi yüreğinden düşmek, uyurken yataktan düşmek gibidir biraz. Önce ne olup bittiğini algılayamaz insan. Canı bile yanmaz. Sadece bir şaşkınlık hâli vardır ve kendini gerçekçi bir rüyanın ortasında zanneder. O yarık nasıl açıldı yüreğinin ortasında, hatırlayamaz. Bir kabusun

Düğmesine Basınca Zortlayan Oyuncaklar

2011-10-29T04:18:00.002+03:00

Bazen insanları, düğmesine basınca lönk diye açılıp içinden yumruk haline getirilmiş yaylı bir plastiğin fırladığı o mekanik oyuncaklara benzetiyorum. O oyuncakların çiçek verenleri de var galiba. Onlar da ne dersen de yüzünde sahte bir tebessümle karşılayanlar gibi... Düğmesine basılınca zortlayan yumruklar acayip saçma bir oyuncak halbuki. Bir kere sürekliliği yok. Halbuki oyunlar ve

Bir Suç Aleti Olarak Sözcükler

2011-10-25T05:04:00.000+03:00

İçimin kuşlarını avlayan sapanlara benziyor bakışlarınız bazen. Ne zaman doldurdunuz ağzınıza o kadar taşı? Az önce baktığımda, yüzünüzün duvarında hâlâ sahte tebessümleriniz vardı. Ağzınızda taş varken konuşmasaydınız keşke. Nasıl da öğütmüş taşlar sözlerinizdeki insanlığı. İçimin dallarını koparan rüzgârlara benziyor sesleriniz bazen Meğer ne çok katilmişsiniz, fark etmemişim. Bir katliam

Bir Kadının Çığlıklarıyla Hiçlenme

2011-10-23T04:28:00.000+03:00

Uykumun en tatlı yerinde bir kadının çığlıklarıyla uyandım. Üst kattaki kadın "Yapma, Orhan n'olur yapma!" diye bağırıyordu. Orhan'a benzettim ismi ama emin değilim. Önemi de yok zaten. Bu tür adamlar herhangi bir isim taşımayı hak etmiyorlar. İsimleri alınmalı ellerinden. Uygun bir kelime bulur, numaralandırırız. "Pislik 1, pislik 2..." O kadar çoklar ki yukarıdaki kadın belki hepsini sayacak

Leyla ile Mecnun - Bal Gibi Olur

2011-10-14T19:15:00.001+03:00

Leyla ile Mecnun'da yaşanan "Olaylar olaylar" dan sonra hikâyenin gelişimine dair çıkan bir dolu haber üzerine verilen izleyici tepkilerini şaşkınlığa benzer bir duyguyla izliyorum. Haberler beni hiç ilgilendirmiyor. Hikâyenin nasıl gelişeceğini merak ediyorum elbet. Lakin onlarca bölümdür büyük bir keyifle izlediğim bir senaryo var ortada. Ve o onlarca bölümün tek tek her birinde beni şaşırtıp

Hüznümün Gözlerinden Dökülen

2011-10-06T04:30:00.003+03:00

Geceler hüzne aittir. Ya da hüzün gecelere. Bilmiyorum. Yıldızlar ve gece arasındaki ilişkinin bir benzeri belki de... İçimizdeki hüzün güneşinin yansımalarını görüyoruz gecede. O hep orada halbuki... Gündüzleri gözlerimiz kamaştığından göremiyoruz galiba... Geceler bu kadar güzelken insanların o güzel anları uyuyarak geçirmesi hep garip gelmiştir bana. Ya da bizim küçük ilçeye neden geldiğine

"Sen onlar gibi değilsin..."

2011-09-24T17:43:00.000+03:00

Firar diye bir dizi başladı ya hani... Her tarafta bangır bangır reklamlarını yaptılar. Her fırsatta çok farklı bir hikâyesi, çok farklı bir bakışı olduğunu söylediler. Televizyonda denk geldiğim fragmanı da, internette okuduğum genel hikâyesi de beni o farka ikna edememişti. Yine de günde illa ki birkaç kez kumandanın tuşlarına dokunan bir insan olarak, kusturana kadar verilen dizi tekrarlarının

İnşaatı Süren Bir Öykünün Maketidir

2011-09-20T18:23:00.000+03:00

İnsanlar tuhaf. Anlayamadıkları bir şeyle karşılaştılar mı anında yapıştırıveriyorlar etiketi: Tuhaf. E ben de insanım haliyle. Zaten o yüzden insanlar tuhaf diyorum. Çünkü benim anlayamadığım bizatihi insanlar. Gerçi kim anlamış ki insanları? Ama başkaları tek tek seçiyor tuhafları. “İnsanlar tuhaf” derlerse kendilerini de katmaları gerekecek çünkü. Belki de ben dışarıdan baktıktan sonra

Guzaarish / Israrlı Bir Film Yükleme Denemesi

2011-09-18T19:34:00.004+03:00

Daha önce hiçbir yerde adını duymamışken, hakkında hiçbir şey okumamışken tesadüfen denk gelip izledim bu filmi. Çok da sevdim. Lakin neredeyse hiçbir yerde doğru düzgün bulamadığımdan tavsiye ettiğim arkadaşlara bir türlü izletemedim. Bu nedenle de "E neden ben yüklemiyorum ki o zaman?" diyerek böyle bir işe kalkıştım. Tüm çabalarımı sevgili dengesizdenklem 'e ithaf ediyorum efendim:)

Kaybetme Korkusunun Oyun Hamuru

2011-09-06T18:20:00.002+03:00

Bazen öyle geliyor bana. Sanki çoğumuzun hayatı kaybetme korkusunun elinde oyun hamuru olmuş. Kendince şekiller verip duruyor. Genel olarak korkular diyebilirdim belki. Sonra düşündüm, insan kaybetmekten başka neden korkar ki? Bütün korkular dönüp dolaşıp kaybetme korkusuna bağlanmaz mı bir şekilde? Karanlıktan korkarken görme yetimizi yitirmekten/kontrolü göremediğimiz için kaybetmekten korkmaz

Eylüle Dair

2011-09-02T16:00:00.000+03:00

Hüznün kutsal ayı Eylül hakkında söylenebilecek çok şey var belki. Ama lüzum yok hiçbirine. Aşağıdaki melodiler gereken her şeyi söylemekte. Dinledikçe daha iyi anlıyor insan, Eylülün bedenine sahip olabiliriz ama ruhu hep hüzne ait kalacak.

En Kral Süper Kahraman yahut İsmail Abi

2011-08-23T02:34:00.001+03:00

O alıştırıldığımız Süper Kahraman karizmasına sahip değil İsmail Abi. Geçmişinden gelen acıları sıkıp sıkıp kasılmak için kullanmıyor misal. Gözlerine saklayıp sahilde dolaştırıyor hüznünü. Gözlerinden usulca üflüyor denize doğru. Öyle güzel, öyle saf bir çocuksulukla bakıyor ki onun gözünün değmediği yer sahil değil sanki. İsmail Abi pelerinini savurarak göklerde uçmuyor. Ne bileyim, tek

Leyla ile Mecnun'un Kokusu

2011-08-08T23:23:00.002+03:00

Gerçeğin ne olduğu yahut neyin gerçek olduğu konusunda söylenmiş sürüyle söz, yazılmış tonlarca cümle vardır. Eyvallah. Hiçbirinin üstüne söz söylemek haddim değil. Sadece bazen, özellikle rüyalarımdan sonra düşünüyorum da, hani yaşanan her şey bir rüyadan ibaret olsa da o yaşananlar karşısında hissettiklerim gerçek değil mi neticede? Neden bu kadar ısrarcıyız o zaman rüyaların gerçek olmadığı

(Asıl) Saçma Hikaye-2

2011-07-24T00:59:00.000+03:00

Şu anda linkini bulup eklemeye çok üşendiğim "Saçma Hikâye" başlıklı bir kayıt eklemiştim bir zaman. Kendi bloğunuzmuş gibi gezinebilirsiniz... Ben kısacık bir şey söyleyip gideceğim. Geçtiğimiz ay memlekete gitmişken hiçbir zaman doyamadığım Hasankeyf'e gittim de yine, asıl saçma hikâye neymiş orada görevlilerle girdiğim diyaloglarda gördüm. Şöyle bir şeydi... - Yukarıda da büyük cami var ama

İsmail Abi'nin Gemisi

2011-06-14T02:29:00.001+03:00

Eğer ki o ödevi, İsmail Abi'nin bugün yaşadıklarından sonra vermiş olsaydı içimdeki muhayyel öğretmen, muhakkak ki hüzün dozu misliyle fazla bir kompozisyon çıkardı ortaya. Çünkü kendi deyimiyle "mafetti" hepimizi. Bugün İsmail Abi'yi izlerken yaşanan şey duygu seline kapılmak değil, olamaz. Çünkü sele kapılmak insanın zevk alabileceği bir şey değildir. Lakin İsmail Abi'nin aşkını, coşkusunu,

Var Olmak Bir Dostta

2011-06-12T02:18:00.000+03:00

‎"Var olmak" ne güzel şeydir bir dostta. Çünkü orada varlığın bir sonu yoktur. Bir dostun gönlünde var olmanın zıddı yoktur çünkü. Bir kez var olunca, boşluktur gerisi ki o boşluk hep bir varlığın izlerini taşır. O varlık, çekip gitse de muhakkak gölgesini bırakır. Ne güzel şeydir bir dostun varlığı gönülde. Yaz akşamları gidilen bir çay bahçesinde, masa örtüleri uçmasın diye kenara

Boş Hikâye

2011-06-07T15:12:00.000+03:00

- Boşver be abi! - Boş, verilmez ki... Ancak borç verilir zamana, günü gelince faiziyle alınmak üzere. - Ne? - Sen boşverdim zannedersin, günün birinde büyüyüp karşına dikileceğini bilmeden. - Neyi? - Boşvermek istediğini. - Ne diyorsun abi sen? - Boşverirsen dolu alırsın diyorum yani. - Anlamadım, nasıl yani? - Hayat boş bıraktığın her çukurun faizini ister. Boş verdikçe, sen dolarsın. - Sen bir

En Kral Arkadaşım İsmail Abi

2011-06-03T18:36:00.002+03:00

Sanki öğretmenim "en yakın arkadaşınızı tanıtın" demiş gibi bir kompozisyon ödevi yapacağım şimdi. Ama biz kendi aramızda "en yakın arkadaş" demeyiz, çünkü "yakın" vaat ettiği kadar samimi bir kelime değildir. Gerçekten samimiyet beslemediğimiz insanlar için, ayıp olmasın diye kullandığımız bir sıfattır. O yüzden en kral arkadaşımı tanıtacağım ben size... Benim en kral arkadaşım İsmail Abi,

Yazmak da Göz Göze Gelmektir Bir Nevi

2011-05-26T19:47:00.000+03:00

Aşağıya ekleyeceğim satırlar, bir kalemin yazıp yazmadığını denerken kâğıda yansıyanlardır: **** Deneme maksatlı yazılmakta olan bu yazı bilmem ki imha eder mi kendi kendini. Zamana bırakıp beklemeli. Bu pek tarafsız bir deney olmaz aslında. Zira zaman her şeyi imha eder nihayetinde. Yıllar sonra yine saman kâğıda kalemle yazmak enteresan bir duygu. Eski odamda olmak o tuhaflığı başını

Bazuka / Murat Uyurkulak

2011-05-18T11:44:00.000+03:00

Son zamanlarda öyle yaşayıp gidiyor idim. Yetiştirmek zorunda olduğum iş ile ilgileniyor, kalan zamanımı da yemek yemek, TV izlemek ve uyumak için kullanıyor, uyumadan önce de birkaç sayfa bir şey okumayı, bunca yıldır besleyip büyüttüğüm benliğime bir borç bildiğimden, ihmal etmemeye gayret ediyor idim. Borç öder gibi okumak olmaz, bunu biliyordum, bir kez daha gördüm. Taksit taksit taksit

Yalnız Hikâye

2011-04-29T02:49:00.002+03:00