Adı Koyulamayan Duygusallık

Bir zaman Yağmur Zamanı diye bir dizi izlemiştim. Aslında izlemiyordum başlarda. Bir iki defa müziklerine denk gelmiştim, hoşuma gitmişti. O müzikleri bulmak için internette dolaşırken bir foruma denk geldim. Ve böyle başladı bu hikâye. Birkaç yoruma denk gelmişlik, eğlenmişlik, sorular, cevaplar derken diziyi de izlemeye başladım. Çok uzun bir hikâye bu ya, sadedine geleyim: O Yağmur Zamanı'nda gönlümde öyle şahane bir yağmur damlaları müzesi oluştu ki, hâlâ yüreğimin camlarında baktıkça insanı ağlatacak güzellikte durmakta.

Sonra Hayat Türküsü vardı bir de. O benim için çok daha ayrı. Hayat Türküsü, hayatımın türküsünün en neşeli ritimlerini armağan etti. Hayat Türküsü hayatımı değiştirdi ve bir türkü sadeliğinde yaşama çabasını gönlüme o ekti. Çok hayat tanıdım onun sayesinde. Çok insan sevdim. Abilerim, ablalarım, kardeşlerim oldu. Yolu oradan geçmiş olan herkesin yeni girdiği yollara hiç olmazsa şöyle bir göz atmam bundan.Ve tabii hangi yola girerse girsin, tereddütsüz peşine düşeceğim insanlar tanıdım.

Bizim Evin Halleri, ne güzel hallerini tanıttı bana ne güzel insanların...

Bahar Dalları geldi sonra. Hayat Türküsü'nün hamurundandı o da. Bahar Dalları, üniversiteye giden yavrusunu kaybeden bir anneyi anlatıyordu. Aniden esen bir rüzgârla tüm yapraklarını döken bir ağacın yeniden filizlenişini. Kökü sağlamdı bende ya, yeni yeni dost fideleri de dikti gönlüme... Bugün mesela, o fidelerden biri hafif bir rüzgârla öyle bir güzel hışırdadı ki, baktım kocaman bir ağaç olmuş. Ağlamam, o ağacı sulama biçimi belki.

Ne anlatıyor bu diyorsunuz belki. Ama hassasım, duygusalım, o mutlu hüzünlere gark olmuş durumdayım. Mutlu hüzünler... ve hüzünlü mutluluklar benim en sevdiğim. Küçükken de fantayla kolayı karıştırıp adına "kokteyl" derdim zaten. 

İyi ki varsınız yağmur damlaları, güzel türküler, bizden evler, baharda insana derin derin nefes aldıran güzelim dallar. Duygulandırıp durmayın beni!

Not: Leyla ile Mecnun'dan beklentimiz büyük yalnız:))